سریال Heroes (قهرمانان) جزو سریال‌هایی است که پخشش به پایان رسیده. این سریال بینندگان زیادی داشت و جوایز مختلفی هم کسب کرد. همین کافی است که کنجکاو شویم این مجموعه را ببینیم. نام مجموعه ذهن ما را به سمت یک مجموعه پرخرج مشابه فیلم‌های ابرقهرمانی مانند اسپایدرمن می‌برد که پر از حوادث مختلف هستند.
اما با این دید شاید «قهرمانان» اصلا انتظارات را برآورده نکند. داستان نسبتا کسل‌کننده، دیالوگ‌های طولانی، موقعیت‌های مشابه و … بیننده را دیدن یک فضای حادثه‌ای ناامید می‌کند. داستان قرار است درباره‌ی افرادی باشد که به قابلیت‌های ویژه‌ای که دارند پی می‌برند. مجموعه لوکیشن‌های مختلف و متعددی دارد اما این مساله باعث جذابیت داستان نشده است. البته از یک سریال انتظار نداریم که در هر قسمت اندازه‌ی یک فیلم سینمایی حادثه داشته باشد، ولی وقتی با یک داستان عملی-تخیلی ابرقهرمانی روبرو هستیم، باید منتظر یک داستان بسیار جذاب‌تر باشیم.
از لحاظ بازیگری، قهرمانان یک تیم بازیگری نسبتا معروف دارد. حضور بازیگرانی چون Ali Larter و Hayden Panettiere باعث شده این سریال تیم بازیگری پرستاره‌ای داشته باشد؛ اما نمی‌توان از بازی متوسط و گاهی اوقات ضعیف Milo Ventimiglia و مثلا James Kyson Lee و Masi Oka که این آخری گاهی اوقات سریال و فضای آن را با بازی‌اش بیشتر به یک کمدی تبدیل می‌کند، گذشت.
سریال از لحاظ داستانی هم دارای اشکالات منطقی زیادی است. حالت رخنه در زمان و بعد چهارم هیرو درست طرح نشده و سوالات زیادی برای بیننده به وجود می‌آورد.
اما از نظر تولید، قهرمانان سریال شیک و تروتمیزی است. بازیگران خوش‌تیپ و فضای شیک داستان جزو مواردی است که جلب‌توجه می‌کند.
قهرمانان آمار بیننده‌ی بالایی داشته و سیزن اول ۱۳.۸۶ میلیون، سیزن دوم ۱۱.۳ میلیون و سیزن سوم ۹.۴ میلیون بیننده داشته است که فکر می‌کنم جمع زیادی از این بیننده‌ها را تین‌ایجرها و علاقه‌مندان فیلم‌های ابرقهرمانی تشکیل بدهند.
در مجموع به نظر من قهرمانان سریالی است که قابلیت خلاصه‌شدن و تندترشدن را داراست و فضای ساکن مجموعه در بسیاری از موارد باعث خستگی بیننده می‌شود. شاید کسی که فرار از زندان را دیده باشد با دیدن این سریال خوابش بگیرد!