هوگو، تازهترین ساخته مارتین اسکورسیزی، یکی از بزرگترین کارگردانان جهان، فیلمی در ستایش سینماست. داستان پسری به نام هوگو که شیفته سینماست و به علت مرگ پدرش مسئول رسیدگی به ساعت یک ایستگاه قطار شده و زندگیاش در محفظه کوچک همان ساعت میگذرد. اما این همه داستان نیست. کنجکاویها و پیگیریهای هوگو و تکمیل کار تعمیری که با پدرش شروع کرده بود و آشناییاش با ایزابل، او را به آشنایی با یک کارگردان بزرگ ولی فراموششده میرساند. داستان اثر از روی یک کتاب اقتباس شده و سرگذشت کارگردانی که روایت میکند، واقعی است. جورج ملیس کارگردانی بود که اولین استودیو فیلمسازی را برای خودش ساخت و فیلمهای بسیاری ساخت اما در تلاطم جنگ جهانی، از فیلمسازی دست کشید. فیلمهایش را سوزاند و به کنج تنهایی رفت.
مارتین اسکورسیزی فیلم بد ندارد. حتی سریالی که اسکورسیزی تهیه کرده یعنی Boardwalk Empire هم یکی از بهترین سریالهای مافیایی است که تاکنون ساخته شده و هر قسمت آن به ارزش یک فیلم است و از بسیاری آثار سینمایی این روزها بهتر به نظر میرسد. هوگو هم فیلم خوبی است. با این که اولین فیلم سهبعدی اسکورسیزی بوده اما در آن از تکنیک سهبعدی، بهجا و بهاندازه استفاده شده است. در نمایش ساعت بزرگ و ماشین انسانی جالبی که هوگو تعمیر میکند چرخدندهها نقش مهمی دارند و سهبعدیبودن، جلوه زیبایی به این صحنهها بخشیده است. همچنین صحنههای مربوط به مغازه جورج ملیس نیز از نظر سهبعدی واقعا جذاب و دیدنیاند. اوج این زیبایی هم در کابوسی است که هوگو درباره خروج قطار از ریل میبیند.
داستان فیلم یک داستان کلاسیک و جذاب است که میتواند برای تمامی سنین جالب باشد. البته در عین سادگی با داستان پیچیده و پرپیچ و خمی روبرو هستیم که دیدن آن برای اولینبار میتواند مخاطب را غافلگیر کند. فیلم در راستای داستانش نگاهی به تاریخ سینما و تلاشهای کارگردانانی چون جورج ملیس در سینما دارد و هنرمندانه برخی صحنههای فیلمهای قدیمی را در این فیلم سهبعدی به نمایش درمیآورد؛ مثل صحنه پنهانشدن هوگو پشت ساعت از ترس بازرس؛ یا صحنه خارجشدن قطار از ریل. از این نظر هوگو اثر متفاوتی از اسکورسیزی است چرا که مخاطبان بیشتری را هدف قرار داده (هرچند که فروشش خیلی بالا نبود) و به دنبال جذب خانوادهها به سینما بوده است. هوگو نامزد ۱۱ جایزه اسکار شامل اسکار بهترین فیلم و بهترین کارگردانی شده و جایزه گلدنگلوب بهترین کارگردانی را هم برای اسکورسیزی به ارمغان آورد.














جالب بود

خیلی هم قشنگ نبود. شاید واسه سه بعدی بودنش اینقدر مطرح شد.